Psy, które mało linieją: rasy i ich potrzeby pielęgnacyjne

Wybór psa, który mało linieje, może ograniczyć ilość sierści w domu, ale nie oznacza jej całkowitego braku ani pozbycia się alergenów. Przy porównywaniu ras znaczenie ma także rodzaj okrywy i związana z nim pielęgnacja: regularne szczotkowanie, a w niektórych przypadkach również strzyżenie, przycinanie lub trymowanie.

Co oznacza, że pies mało linieje

Małe linienie oznacza, że pies gubi sierść lub włosy w niewielkim stopniu, zwykle stopniowo, a nie w postaci wyraźnych, sezonowych zrzutów. Nie jest to jednak brak linienia — pewna ilość okrywy nadal wypada, dlatego włosy mogą pojawiać się w domu.

Taka cecha może ułatwiać utrzymanie porządku i zwiększać codzienny komfort, ale nie eliminuje potrzeby pielęgnacji. Co ważne, niewielkie linienie nie oznacza także całkowitego braku alergenów. Ostateczny efekt zależy więc nie tylko od ilości wypadającej sierści, lecz także od rodzaju okrywy i jej regularnej pielęgnacji.

Rasy psów, które zwykle gubią niewiele sierści

Do ras gubiących niewiele sierści zalicza się psy o bardzo różnych typach okrywy. Wspólną cechą jest zwykle brak intensywnego, sezonowego zrzucania, ale nie całkowity brak wypadania włosów. Małe linienie nie oznacza bezobsługowej szaty — u części ras okrywa wymaga regularnego usuwania martwych włosów, aby nie tworzyły się kołtuny.

• Rasy bezwłose — nagi pies meksykański i nagi pies peruwiański mogą mieć bardzo ograniczoną okrywę, a grzywacz chiński występuje zarówno w odmianie bezwłosej, jak i owłosionej.
• Pudle — ich gęsta, kręcona szata gubi niewiele włosów.
• Bichon frise i maltańczyki — mają okrywę, która zwykle wypada w małym stopniu.
• Psy dowodne — między innymi portugalski i hiszpański pies dowodny oraz lagotto romagnolo są opisywane jako rasy mało liniejące.
• Teriery i sznaucery — cairn terrier, border terrier, welsh terrier oraz sznaucery zwykle pozostawiają niewiele sierści, choć ich okrywa wymaga odpowiedniej pielęgnacji.

Pielęgnacja psów mało liniejących

Małe linienie wymaga regularnej pielęgnacji, ponieważ włosy pozostające w okrywie mogą się plątać i tworzyć kołtuny. Czesanie lub szczotkowanie pomaga utrzymać sierść w dobrym stanie, a częstotliwość zabiegów trzeba dopasować do jej długości i struktury.

• Czesanie i szczotkowanie — powinno być stałym elementem rutyny, szczególnie przy szacie podatnej na filcowanie.
• Strzyżenie i przycinanie — rasy o włosie mogą wymagać regularnego skracania okrywy, aby łatwiej było utrzymać ją w porządku.
• Trymowanie — przy szorstkiej szacie pomaga usuwać martwe włosy; zakres i sposób zabiegu warto ustalić z groomerem.
• Profesjonalna pielęgnacja — pudel, bichon frise i portugalski pies dowodny wymagają systematycznej pracy groomera, obok domowego czesania.

Małe linienie a alergia na psa

Małe linienie nie oznacza braku alergenów. Reakcje uczuleniowe wiążą się przede wszystkim z białkami obecnymi w psiej ślinie i łuszczącym się naskórku, a nie wyłącznie z ilością gubionej sierści. Dlatego ograniczone linienie może zmniejszać ilość włosów w otoczeniu, ale nie przesądza o tym, jak konkretny pies będzie oddziaływał na daną osobę.

Określenie „hipoalergiczny” nie oznacza psa pozbawionego alergenów. Dotyczy to także ras bezwłosych, które nadal wymagają pielęgnacji skóry. Przy alergii wybór psa mało liniejącego warto więc traktować jako jeden z elementów oceny, bez gwarancji braku reakcji; znaczenie ma kontakt z konkretnym psem i indywidualna wrażliwość.